Filozofowie

Charakterystyczna dla cyników i Antystenesa etyka byłą bardzo łatwa do wyjaśnienia. Jej założyciel, uczniowie, także sławny Diogenes, byli ludźmi biednymi, pozbawionymi perspektyw, majątku. Sam Antystenes był synem niewolnicy i nie posiadał nawet praw obywatelskich. Diogenes nie miał kompletnie żadnych środków do życia, jego ojciec był bankrutem. Jedyne więc, co posiadali ci ludzie, to natura i ich własna cnota, którą uważali za najwyższe dobro. Wszelki inne działania, uciechy, które niosły wątpliwe ich zdaniem szczęście i nie wynikały z cnoty były według nich niegodziwe, złe. Uważali za przejaw hedonizmu wszystko, co dawało ludziom szczęście, a nie wiązało się z cnotą. Nie mogli wiedzieć, co dają owe dobra, ponieważ ich nie posiadali ze względu na swoją biedę. Uważali więc, że skoro potrafią być bez nich szczęśliwi, to i gdyby mieli okazję ich spróbować, odrzuciliby je jako niepotrzebne, nic nie dające uciechy. Ich pojęcie cnoty i etyki wynikało więc z ich pozycji życiowej i materialnej, nie zaś z przemyśleń teoretycznych.